Δεν υπάρχει τίποτα εγγενώς κακό στην πολυτέλεια. Μια προσθήκη του καλαίσθητου, εύγευστου, εύηχου κ.ο.κ., το οποίο δεν εντάσσεται οργανικά στο απαραίτητο μπορεί να προσδώσει μια ψυχική ανάταση στην εμπειρία. Γιατί ένα δείπνο σε ένα υπερωκεάνιο πλοίο να μη συμπεριλαμβάνει στο μενού του και φράουλες με σαντιγύ;

Πρόβλημα δημιουργείται όταν ο άνθρωπος επιτρέψει στην πολυτέλεια να καλλιεργήσει, ανεπαισθήτως, μέσα του τη μέθεξη και τον αποσπάσει από την ρεαλιστική επίγνωση των συνθηκών που τον περιβάλλουν. Είναι ένα πράγμα να απολαμβάνεις φράουλες με σαντιγύ στο Ritz και εντελώς άλλο πράγμα να χαίρεσαι την ίδια γεύση στον Τιτανικό, στη μέση του Ατλαντικού ωκεανού: δεν υπάρχουν παγόβουνα γύρω από το Ritz.

Η κοσμοπολίτισσα Lucille Duff Gordon, μέλος της υψηλής Αγγλικής αριστοκρατίας, και επιβάτης της πρώτης θέσης στον Τιτανικό, δήλωσε τον ενθουσιασμό της για την πρωτόγνωρη πολυτέλεια του εστιατορίου της πρώτης θέσης στον Τιτανικό με τη φράση: “Φανταστείτε, φράουλες στη μέση του ωκεανού. Η όλη εμπειρία είναι απόλυτα ανοίκεια. Έχει κανείς την αίσθηση ότι βρίσκεται στο Ritz.”

Πράγματι! Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της ναυσιπλοΐας, κατά την οποία, κατά κοινή ομολογία, η ποιότητα των υπηρεσιών σε ένα πλοίο, το οποίο έκανε το νηολόγιο Ευρώπης-Αμερικής, κατάφερε να συναγωνιστεί επάξια εκείνη ενός υπερπολυτελούς ξενοδοχείου.

Φαίνεται, όμως, πως σύμφυρτη με την εκστατική απόλαυση αναδύθηκε, κατά τη διάρκεια του πλού, η μεθυστική αποκοπή από την έλλογη προνοητικότητα, την εχέφρονα επιφυλακτικότητα και την ώριμη σύνεση, ιδιότητες τις οποίες αιώνες επώδυνης ψιλάφησης του θαλάσσιου ταξιδιού είχαν αναδείξει ως την κρατούσα ψυχική θέση στον ωκεανό.

Δυστυχώς, φαίνεται ακόμα, κοινωνοί αυτής της μέθεξης υπήρξαν και οι άνθρωποι εκείνοι στην καθαρή κρίση των οποίων επαφίετο η ολοκλήρωση του επιδόρπιου ενθουσιασμού με την ασφαλή και όχι εκστατική άφιξη στον προορισμό.

Με άλλα λόγια: οι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούσαν ότι ταξιδεύουν στον ωκεανό. Νόμιζαν ότι βρίσκονται στο Ritz.