ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ: ΓΙΑ ΛΙΓΕΣ ΩΡΕΣ ΝΩΡΙΤΕΡΑ

Το κεντρικό θέμα συζήτησης κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του Τιτανικού από την Ευρώπη στην Αμερική δεν ήταν άλλο παρά ο ίδιος ο Τιτανικός. Συγκεκριμένα, αυτό που είχε συγκινήσει τους επιβάτες και το πλήρωμα στις συζητήσεις τους ήταν το αν θα έφτανε ο Τιτανικός στη Νέα Υόρκη την Τετάρτη το πρωί 17/4/1912, όπως ήταν προγραμματισμένο ή αν θα κατάφερνε να φτάσει λίγες ώρες νωρίτερα, δηλαδή την Τρίτη το βράδυ 16/4/1012. Μάλιστα, πολλοί επιβάτες έβαζαν στοιχήματα μεταξύ τους για τις δύο αυτές πιθανότητες.

Αλλά γιατί η ώρα της άφιξης είχε τόσο μεγάλη σημασία; Ο Τιτανικός δεν ήταν το γρηγορότερο πλοίο της εποχής του. Συνειδητά δεν κατασκευάστηκε να είναι. Επομένως, είτε έφτανε στη Νέα Υόρκη την Τρίτη το βράδυ ή την Τετάρτη το πρωί, δεν θα «έσπαγε» το ρεκόρ διάσχισης του Ατλαντικού ωκεανού. Δεν μπορούσε να το κάνει και το γνώριζαν όλοι. Τότε γιατί αυτό το τεράστιο ενδιαφέρον για το χρόνο άφιξης;

Για να το καταλάβει κανείς αυτό πρέπει να κάνει μια μικρή ιστορική αναδρομή. Πρέπει να πάμε μερικά χρόνια πίσω και να μάθουμε τι είχε συμβεί στην ναυσιπλοΐα τα τελευταία 30 χρόνια, πριν την κατασκευή του Τιτανικού. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίστηκε από 2 εντυπωσιακές εξελίξεις παγκόσμιας σημασίας.

• Συνεχής μεγέθυνση του μεταναστευτικού ρεύματος προς τις ΗΠΑ.
• Συνεχής μείωση του χρόνου διάσχισης του Ατλαντικού.

Η πρόοδος στη ναυσιπλοΐα τότε μπορεί να συγκριθεί με την πρόοδο στην κινητή τηλεφωνία σήμερα. Πολλοί άνθρωποι σήμερα γεννήθηκαν με την επιτραπέζια συσκευή τηλεφώνου, με τον μύλο που γύριζες με το δάκτυλο για να καλέσεις κάποιον και τώρα υπάρχει το κινητό τηλέφωνο, το οποίο, στην ουσία, είναι ένας θαυματουργικός φορητός υπολογιστής τσέπης. Είναι λογικό οι άνθρωποι να είναι ενθουσιασμένοι με την εντυπωσιακή πρόοδο της τεχνολογίας και να συζητούν όλη την ώρα γι΄αυτή.

Την εποχή του Τιτανικού γεννιόσουν  σε μια εποχή με μικρά πλοία που είχαν ακόμα πανιά, φτωχικές συνθήκες κατά το ταξίδι και χρειάζονταν ένα μήνα επικίνδυνου ταξιδιού για να διασχίσουν τον Ατλαντικό. Όταν είχες πια μεγαλώσει όλος αυτός ο κόσμος είχε παρέλθει. Τώρα υπήρχαν τεράστια καράβια, χωρίς πανιά και με άνετες και ασφαλείς συνθήκες κατά τον πλου. Ο Τιτανικός ήταν η κορυφή αυτής της συνεχούς και φρενήρους προόδου. Ήταν το μεγαλύτερο πλοίο που είχε κατασκευάσει ο άνθρωπος και παρείχε άνετες και πολυτελείς συνθήκες διαβίωσης για όλες τις θέσεις. Αλλά, όπως είπαμε, δεν ήταν το ταχύτερο.

Μολονότι δεν ήταν το ταχύτερο, είχε δύο δίδυμα αδέλφια. Τον Ολυμπιακό και τον Βρετανικό. Ο Βρετανικός βρισκόταν ακόμη στο ναυπηγείο. Ο Ολυμπιακός όμως είχε ήδη ταξιδέψει στην Αμερική. Να λοιπόν η αιτία της περιέργειας του ταξιδιωτών: άραγε, θα τα καταφέρει ο Τιτανικός καλύτερα από τον αδελφό του; Θα φτάσει στη Νέα Υόρκη νωρίτερα από τον αδελφό του; Θα συνεχιστή η ακατάσχετη πρόοδος της τεχνολογίας; Αυτή η ψυχολογία του άκαρπου ανταγωνισμού για την ταχύτητα είχε καταλάβει τους πάντες.

Όλοι συζητούσαν τον αριθμό των ναυτικών μιλίων που διένυε κάθε μέρα από τις 10/4/1912 που απέπλευσε μέχρι τις 14/4/ 1912, όταν βυθίστηκε. Και πράγματι, κάθε μέρα έσπαγε το ρεκόρ του αδελφού πλοίου, του Ολυμπιακού, κατά το δικό του παρθενικό ταξίδι. Οι άνθρωποι είχαν ενθουσιαστεί άκριτα με τον ενδοοικογενειακό ανταγωνισμό του Τιτανικού με τον Ολυμπιακό. Ίσως, γιατί το θέμα του ενδοοικογενειακού ανταγωνισμού είναι μια ψυχολογική διαδικασία την οποία οι περισσότεροι άνθρωποι έχουμε νιώσει στην προσωπική μας ζωή και έλκει έντονα την προσοχή μας, όταν την συναντήσουμε. Ποιο αδελφάκι είναι καλύτερο; Το πρωτότοκο, ο Ολυμπιακός ή το δευτερότοκο, ο Τιτανικός.

Δυστυχώς, ο πλοιοκτήτης και το πλήρωμα (οι γονείς του ταξιδιού), όχι μόνο ενστερνίστηκαν αλλά και υποδαύλισαν αυτή την επικίνδυνη ψυχολογία και καλλιέργησαν την πάνδημη επιθυμία για όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα. Και το παγόβουνο περίμενε αθέατα ακίνητο στη θέση του.