Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

Μολονότι το γνωστότερο αδελφάκι από τα τρία Ολυμπιακά πλοία είναι ο Τιτανικός, λόγω του τραγικού ναυαγίου, το πλοίο που ικανοποίησε περισσότερο τους σκοπούς της κατασκευής του ήταν ο Ολυμπιακός. Απολαμβάνοντας μια καριέρα 24 χρόνων από το 1911 μέχρι το 1935 θεωρείται το πιο πετυχημένο από τα τρία αδελφά πλοία. Υπηρέτησε και αυτό κατά τη διάρκεια του 1^ου  Παγκοσμίου Πολέμου και, όχι μόνο δεν βυθίστηκε, αλλά κατάφερε να εμβολίσει και ένα Γερμανικό υποβρύχιο.

Παρά τις επιτυχίες του, η καριέρα του δεν ήταν χωρίς ατυχίες. Στο πέμπτο μόλις ταξείδι του, συγκρούστηκε από ατύχημα με τo Βρετανικό πολεμικό πλοίο Hawke και δύο από τα στεγανά διαμερίσματά του ανοίχτηκαν στη θάλασσα. Παρ’ όλα αυτά κατάφερε και έφτασε στο ναυπηγείο με τις δικές του δυνάμεις. Αυτή η αυτονομία πλεύσης, μετά από ένα σοβαρό ατύχημα, αποτέλεσε απόδειξη του ποιοτικού σχεδιασμού των πλοίων της Ολυμπιακής κλάσης.  Αξιοσημείωτο είναι ότι πλοίαρχος, κατά τη διάρκεια του ατυχήματος ήταν ο Edward Smith που θα κυβερνούσε και θα χανόταν με τον Τιτανικό λίγο καιρό αργότερα.

Σε ένα από από τα πιο περίεργα συμβάντα που κινητοποιούν την φαντασία των ανθρώπων, στο ατύχημα του Ολυμπιακού με το πολεμικό πλοίο Hawke, και στα ναυάγια του Τιτανικού και του Βρετανικού εργάστηκαν και διασώθηκαν δύο εργαζόμενοι της εταιρείας White Star Line, οι Violet Jessop και Arhtur Priest. Τι παράξενη αντιστροφή των όρων της ζωής. Δύο από τα τρία “άτρωτα” πλοία της εταιρείας βρέθηκαν στον βυθό του ωκεανού, λίγο καιρό μετά την καθέλκυσή τους, και δύο από τις εύθραυστες ζωές των ανώνυμων υπαλλήλων της επιβίωσαν των ναυαγίων των αβύθιστων πλοίων της!

Όπως και να έχει, ο Ολυμπιακός επιβίωσε και αυτός για πολλά χρόνια μετά την απώλεια των αδελφών του και το 1934 έλαβε τέλος και ο ανταγωνισμός μεταξύ των ναυτιλιακών εταιρειών White Star Line και Cunard Line που είχε παράξει την ιδέα των τιτάνιων και αριστοκρατικών υπερωκεάνιων με τη συγχώνευσή τους. Το 1933 η κατάρρευση της Αμερικανικής οικονομίας θα οδηγούσε σε μια παγκόσμια οικονομική κρίση που δεν θα άφηνε ανεπηρέαστη τη ναυτιλία. Η συνεπακόλουθη μείωση του μεταναστευτικού ρεύματος προς τις ΗΠΑ οδήγησε τον Ολυμπιακό σε εταιρεία ανέλκυσης και κοπής πλοίων. Τα πιο όμορφα κομμάτια του όμως, όπως έπιπλα και ξύλινες διακοσμήσεις διασπάρθηκαν σε πωλήσεις σε διάφορες κατευθύνσεις και επιβιώνουν μέχρι τις μέρες μας.

Ο Λόρδος Pirrie που είχε το ναυπηγείο και ο Bruce Ismay που είχε τον Τιτανικό ήταν «παιδιά» της ψυχολογίας των οραματισμών του 19^ου αιώνα που είδε την πρωτοφανή ανάπτυξη των ΗΠΑ με το μεταναστευτικό κύμα από την Ευρώπη προς αυτές και την θεαματική μείωση του χρόνου των ναυτικών ταξειδιών με την αντικατάσταση των ιστίων από τη καύση του κάρβουνου. Το όνειρό τους για την πρωτοκαθεδρία στη ναυτιλία του 20^ου  αιώνα ήταν απότοκο επιστέγασμα  το οποίο είχε έρθει σε πρόωρο τέλος για ιστορικούς λόγους που διέφευγαν της βούλησης των εμπνευστών τους.

Ερχόταν, σιγά-σιγά, μια νέα εποχή, στην οποία το πετρέλαιο θα αντικαθιστούσε το κάρβουνο και, λίγο αργότερα, το αεροπλάνο θα έπαιρνε τη θέση του πλοίου στη μετακίνηση των ανθρώπων. Δεν υπήρχε πια χώρος στην Ιστορία για πλοία μεγάλα και πολυτελή σαν τον Τιτανικό. Ο πρόωρος χαμός του προανήγγειλε, κατά ένα τρόπο, το τέλος της εποχής της πρωτοκαθεδρίας της θάλασσας στην κινητικότητα των ανθρώπων και τον ερχομό μιας άλλης, όπου η κινητικότητα αυτή θα μετακινούνταν στους αιθέρες. Ο Τιτανικός έδειξε αυτό το δρόμο προς τους αιθέρες, με τον σκληρό τρόπο της Ιστορίας, παίρνοντας νωρίς το δρόμο προς την αντίθετη κατεύθυνση. Προς το βυθό. Λίγο αργότερα το τέλος ήρθε και για τον Ολυμπιακό, με το τελευταίο ταξείδι του για τη ανέλκυσή του.