Ο ΘΕΡΜΑΣΤΗΣ FRED BARRETT ΒΛΕΠΕΙ ΤΟ ΝΕΡΟ ΝΑ ΕΙΣΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΤΙΤΑΝΙΚΟ

Ο Frederick Barrett ήταν ένας από τους θερμαστές του Τιτανικού. Έζησε όλη την κόλαση της σύγκρουσης με το παγόβουνο και είδε το νερό να εισέρχεται στο λεβητοστάσιο 6, προς το μέρος την πλώρης, όπου εργαζόταν.

Η ζωή του Barrett δεν χαρακτηρίστηκε από τίποτα διαφορετικό από ό,τι επιφύλασσε η μοίρα στους περισσότερους φτωχούς εργαζόμενους στη ναυτιλία εκείνης της εποχής. Γεννήθηκε το 1883 σε εργατική οικογένεια και ο πατέρας του ήταν ξυλουργός. Στο παρθενικό ταξίδι του Τιτανικού ήταν 29 χρονών.

Μόλις λίγες εβδομάδες μετά το ναυάγιο του Τιτανικού η πλοιοκτήτρια εταιρεία White Star Line τού έδωσε μια ανάλογη θέση εργασίας, ως θερμαστή, στο αδελφό πλοίο του Τιτανικού, τον Ολυμπιακό. Μπορούμε να φανταστούμε τα συναισθήματα του Frederick Barrett, όταν βρέθηκε πάλι στο ίδιο ακριβώς περιβάλλον, τόσο σύντομα μετά την περιπέτεια που πέρασε. Είχε ζήσει το ναυάγιο του Τιτανικού και είχε δει το παγωμένο νερό να κατακλύζει απότομα, εισερχόμενο από τα πλευρά του πλοίου, από τη δεξιά πλευρά, το λεβητοστάσιο στο οποίο η θερμοκρασία και οι καπνοί, από την καύση του κάρβουνου, δημιουργούσαν ένα απόκοσμο και εξουθενωτικό για εργασία περιβάλλον, πλήρως αντίθετο με την πολυτέλεια για τους ταξιδιώτες που χαρακτήριζε το πλοίο .

Στο σημείο αυτό αξίζει να κάνουμε μια μικρή παρένθεση για να καταλάβουμε καλύτερα πόσο σκληρή ήταν η συλλογική αντίληψη της εποχής για την εργασία των απλών εργατών στην ατμοκίνητη ναυσιπλοΐα στις αρχές του 20^ου αιώνα. Το πλοίο Καρπάθια ήταν το πρώτο που έφτασε στο σημείο του ναυαγίου και περισυνέλλεξε τους ναυαγούς του Τιτανικού. Αλλά προς την ίδια περιοχή έπλευσε και το αδελφό πλοίο, ο Ολυμπιακός, που προσφέρθηκε να μεταφέρει αυτό τους ναυαγούς στη Νέα Υόρκη. Όμως ο πλοίαρχος του Καρπάθια αρνήθηκε την πρόταση αυτή με το σκεπτικό ότι θα ήταν τραυματικό για τους διασωθέντες να επιβιβάζονταν σε ένα πλοίο που ήταν παρόμοιο με εκείνο που βυθίστηκε. Θα τους θύμιζε τις τραγικές στιγμές που έζησαν.

Τέτοιες ευαισθησίες δεν ήταν διαθέσιμες για τη «μαύρη ομάδα», όπως λέγονταν οι θερμαστές του Τιτανικού, λόγω της κάπνας που αποτυπωνόταν στις φόρμες εργασίας τους και στο πρόσωπό τους από την καύση του κάρβουνου. Αλλά και ο ίδιος ο Frederick Barrett δεν αποκλείεται να θεώρησε τον εαυτό του τυχερό που βρήκε εργασία τόσο σύντομα και μάλιστα στην ίδια εταιρεία.

Μετά το ναυάγιο, η ζωή του Barrett κύλησε απλά. Παντρεύτηκε το 1915 και απέκτησε ένα γιο. Όμως, άλλη μια κακή τύχη τον συνάντησε όταν πέθανε η γυναίκα του, Μαρία, το 1923, όταν εκείνος ήταν 40 χρονών. Συνέχισε από τότε τη ζωή του στην ξηρά, κάνοντας το επάγγελμα του πατέρα του και ζώντας στον τόπο που γεννήθηκε, το Λίβερπουλ, μέχρι το 1931 όταν έχασε τη ζωή του από φυματίωση σε ηλικία 48 χρονών.

Τη νύχτα του ναυαγίου.

Ο Frederick Barrett είναι ένας από τους αφανείς ήρωες του Τιτανικού. Όταν το λεβητοστάσιο 6 άρχισε να κατακλύζεται από το θαλασσινό νερό, εκείνος, με μερικούς άλλους, πρόλαβε να περάσει στο όμορο λεβητοστάσιο 5 που ήταν προς το πρυμναίο τμήμα του κύτους του πλοίου, πριν η γέφυρα κλείσει ηλεκτρονικά τις πύλες των υδατοστεγών διαμερισμάτων. Όμως, ο προϊστάμενός του τον χρειαζόταν στο 6^ο λεβητοστάσιο και τον διέταξε να επιστρέψει σε αυτό από τη σκάλα διαφυγής. Ήταν όμως μάταιο πια. Σε λίγα μόλις λεπτά, το 6^ο λεβητοστάσιο είχε νερό ύψους 2,5 μέτρων περίπου και δεν υπήρχε τίποτα που θα μπορούσε να γίνει εκεί. Το 6^ο λεβητοστάσιο εγκαταλείφθηκε στην τύχη του μαζί με όσους εργαζόμενους βρίσκονταν μέσα του.

Αργότερα και, αφού ο Barrett εκτέλεσε διάφορα καθήκοντα στα έγκατα του πλοίου, πήρε τη διαταγή να ανεβεί στο κατάστρωμα των βαρκών και επιβιβάστηκε στην προτελευταία βάρκα που έφυγε από τον Τιτανικό, τη βάρκα 13. Όμως, αυτή η βάρκα παρασύρθηκε από το νερό που αποβαλλόταν με δύναμη από το πλοίο και βρέθηκε για λίγο ακριβώς κάτω από τη βάρκα 15 που κατέβαινε στη θάλασσα εκείνη την ώρα. Ο Barrett με ένα μαχαίρι έκοψε τα σχοινιά της βάρκας 13 και της επέτρεψε να απομακρυνθεί γρήγορα από το σημείο και να μην βυθισθεί από το βάρος της βάρκας 15.

Αμέσως ανέλαβε το πηδάλιο της βάρκας 13 και κάθισε στη θέση αυτή, με τον ελαφρύ ρουχισμό του (λόγω της εργασίας του ως θερμαστής) μέχρι που οι δυνάμεις του τον εγκατέλειψαν ολοκληρωτικά. Μια γυναίκα ταξιδιώτης που είχε επιβιβαστεί στη βάρκα 13 τον τύλιξε με μια κουβέρτα για να τον προστατεύσει από το έντονο κρύο. Από το σημείο αυτό και μετά ο Barrett δεν θυμόταν τίποτα από την ημιλιπόθυμη κατάσταση στην οποία βρισκόταν. Σώθηκε όταν οι επιβάτες της 13^ης βάρκας περισυνελέγησαν από το Καρπάθια.

Είναι άξιο απορίας αν η ζωή αυτού του ανθρώπου, που βοήθησε τόσο πολύ να σωθούν άλλες ζωές στο ναυάγιο του Τιτανικού, χαρακτηρίζεται περισσότερο από τύχη ή ατυχία. Εναπόκειται στον αναγνώστη να αποφασίσει την απάντηση στο ερώτημα αυτό για τον εαυτό του.